Jestem hejterem AI. Uważa się to za chamskie, ale nie obchodzi mnie to, bo jestem hejterem.

Aby mówić o AI w sposób uprzejmy, trzeba zamieścić zastrzeżenia przed każdą krytyczną uwagą: oczywiście że nie jestem całkowicie przeciwko; być może za kilka lat kiedy; może w innych zastosowaniach, ale. Trzeba dyskutować jak i kiedy powinno się z tego korzystać. Trzeba przyjąć za oczywiste że musi to być przydatne gdzieś, komuś, po coś, kiedyś. Ludzie którzy są bogaci i mądrzy i szanowani mówią właśnie w ten sposób, i byłoby arogancko nie zgodzić się z takimi ludźmi.

Ale ja jestem hejterem, co jest swego rodzaju uczciwością. Oznacza to, że jestem gotów nie zgodzić się z każdym, nawet jeśli to chamskie. „Ale ja tylko używam tego do–“ „Tak właściwie to jeśli tylko–” „Nowe modele–” „Ale nabijam się tylko” Przestań. Ośmieszasz się. Wstyd mi za ciebie.

Krytycy już dość obszernie opisali szkody dla środowiska, wzmacnianie uprzedzeń i generowanie treści rasistowskich, szkody poznawcze i samobójstwa w asyście AI, problemy związane z przyzwoleniem i prawami autorskimi, sposób w jaki firmy technologiczne zajmujące się AI dalej rozwijają wzorce imperium, że jest oszustwem umożliwiającym kolejne oszustwa i dezinformację i mobbing i inwigilację, wyzysk pracowników, że działa jako pretekst do zwalniania pracowników i degradacji kwalifikacji zawodowych, że AI tak naprawdę nie rozumuje i że prawdopodobieństwo i asocjacja są niewystarczające aby osiągnąć cel jakim jest inteligencja, że ludziom wydaje się że AI czyni ich szybszymi, gdy w rzeczywistości ich spowalnia, że jest z natury przeciętne i w gruncie rzeczy konserwatywne, i w jaki sposób jest to w swej istocie technologia faszystowska, zakorzeniona w ideologii supremacji, definiowana nie poprzez jej cechy techniczne, lecz przez cechy polityczne.

Ale ja jestem czymś więcej niż krytykiem: jestem hejterem. Nie jestem tu po to, by przedstawiać staranny, wyczerpujący wywód, ponieważ inni już to zrobili. Jeśli popychasz pomyje albo je jesz, i tak tego nie przeczytasz. Poprosisz bota o streszczenie i zapomnisz co ci powie, a potem zajmiesz się swoimi sprawami, nie odmieniony/a poprzez słowa których nie przeczytałe/aś i idee których nie weźmiesz pod uwagę.

Jestem tu po to aby być chamski, bo to jest chamska technologia i należy się jej chamska odpowiedź. Miyazaki powiedział „Jestem głęboko przekonany że jest to zniewaga wobec samego życia.” Scam Altman powiedział że możemy otoczyć układ słoneczny Sferą Dysona aby pomieścić tam centra danych. Miyazaki ma rację, a Altman się myli. Miyazaki opowiada historie które łączą codzienność i fantazję w sposób głęboko znaczący dla ludzi. Altman opowiada kłamstwa dla pieniędzy.

I cieszy mnie że są to kłamstwa. Ponieważ twórcy AI nie są potępieni przez ich porażki, ale przez ich cele. Chcą zbudować dżina aby im spełniał życzenia, a ich życzeniem jest aby nikt już nigdy nie tworzył sztuki. Chcą stworzyć nowy rodzaj umysłu, aby zmusić go to bezmyślnej służalczości. Ich marzeniem jest wynaleźć nowe formy życia po to by je zniewolić.

I do jakiego skutku? W swoistej nihilistycznej symetrii, ich marzenie o doskonałej niewolniczej machinie wysysa życie zarówno z tych którzy z niej korzystają, jak i z tych którzy wprawiają je tryby w ruch. Czymże jest życie, jeśli nie tym co wybieramy, kogo znamy, i czego doświadczamy? Niezrozumiali, próżni faceci chcą mi sprzedać możliwość zaprzestania czytania i pisania i myślenia, zaprzestania troszczenia się o moje dzieci, lub rozmawiania z moimi rodzicami, oraz zaprzestania wybierania tego co robię, i rozumienia dlaczego to robię. Błoga ignorancja i zupełna izolacja, cieplutki w łonie algorytmu, żywiony przez głodne machiny.

I choć to pochłania tych którzy z tego korzystają, choć oszuści sami stają się swoimi ofiarami, choć jest to podtrzymywane przez wyzyskiwanych pracowników, których ustawiono w roli ludzkich filtrów dla nadużyć algorytmicznych — niektórzy chcą tego troszeczkę, ot tak, dla przyjemności. Dla żartu. Aby sobie poheheszkować, odwalić nudne zadania, dlatego że w sumie jest to wystarczająco dobre, no nie? Rozumiesz.

Ja rozumiem: chcesz pozwolenia. Jest w kącie machina odziana w ludzką skórę która z gówna i krwi wykreuje cokolwiek sobie zechcesz (tylko nie przyglądaj się zbyt blisko). Dałeś/aś swojemu nauczycielowi i nie skapnął się. Twój szef kazał ci tego używać kiedy zwolnili połowę zespołu i było spoko. Dałeś/aś swoim dzieciom i podobało się im. Chcesz mieć pewność że możesz z tego korzystać czasem, a ja nie będę mieć o tobie gorszego zdania. Niepotrzebne ci żebym uważał to za coś użytecznego, chcesz tylko abym był grzeczny na ten temat.

Ale ja jestem hejterem, i nie będę grzeczny. Ta machina jest obrzydliwa i powinniśmy ją zniszczyć. Ludzie którzy ją budują są nudnymi gównożerczymi kanibalami gloryfikującymi ignorancję. Jestem głęboko przekonany że jest to zniewaga wobec samego życia.

Stałem się hejterem robiąc dokładnie to czego AI nie potrafi: czytając i rozumiejąc ludzki język; przemyślając i rozumując o różnych ideach; rozważając o znaczeniu moich słów i ich kontekście; kochając ludzi, tworząc sztukę, żyjąc w moim ciele z jego wadami i uczuciami i życiem. AI nie może być hejterem, ponieważ AI nie czuje, nie wie, i nie przejmuje się. Tylko ludzie mogą być hejterami. Celebruję swoje człowieczeństwo.

przeł. Alina Mackenzie, original by Anthony Moser